Kerstmis

Kerstmis

donderdag 18 december 2014

Van huis uit heb ik geleerd dat Kerstmis een tijd is voor bezinning. Terwijl de kerstversiering weer overal het aanzien bepaalt, wil ik jullie in deze blog meenemen in mijn overpeinzingen.

Mijn vader was ARP-er in hart en nieren en hij heeft dan ook altijd enige moeite gehouden met de fusie van ‘zijn’ gereformeerde ARP, de hervormde CHU en de katholieke KVP tot het algemeen christelijke CDA. In dit nest ben ik opgevoed met het idee dat het kerstfeest een moment van bezinning is. Geen groot feest waar alles draait om het diner en de cadeaus, maar een tijd waarin de focus ligt op het immateriële. Kerst, zo heb ik geleerd, is het feest van de verwachting van het Grote in het Kleine. Geef aan de keizer wat des keizers is. Waar het echt om draait, het nieuwe Licht van de wereld, is te vinden bij de mensen aan de onderste onderkant van de samenleving, destijds de herders.

Kerstmis in huize Breukelaar was in beginsel geen luxueus feest. Maar onder druk van mijn moeder, die van Bourgondische gezelligheid hield, verschenen er op een gegeven moment toch een paar pakjes onder de boom, één per persoon. Vaak een boek of een luxe tijdschrift. Belangrijker waren de diepgravende discussies. Eerst uiteraard over de preek, en als daar niets meer over te zeggen viel, kwam de politiek aan de beurt. Ook de rest van het jaar werd er in ons gezin veel gediscussieerd, maar nooit zo veel en zo diep als met Kerstmis.

Deze discussies hebben grote invloed gehad op hoe ik in het leven sta. Ik groeide op tot een maatschappijkritische tiener die met zeven medeleerlingen en hun leraar Nederlands (de enige PSP-er op mijn christelijke school) meeliep in de vredesdemonstratie in Den Haag. Als achttienjarige reisde ik met een groep naar het Oostblok, waar ik leeftijdgenoten ontmoette en leerde dat je als socialist en zelfs als communist best religieus kan zijn. Sterker nog: mij werd verteld dat Jezus eigenlijk socialist was. Dat laatste heb ik nooit echt geloofd. Maar mijn kritische belangstelling voor de maatschappij was gewekt.

Ik besloot dat ik advocaat wilde worden – maar dan wel eentje voor de sociaal zwakkeren – en ging daarom rechtsgeleerdheid studeren aan de VU. Als sociaal advocaat in de Indische Buurt in Amsterdam ageerde ik tegen die machtige overheid en die kolossale woningbouwbedrijven, tegen huisjesmelkers, projectontwikkelaars en speculanten.

Later, toen de nuance om de hoek kwam kijken, veranderde mijn drang om ten strijde te trekken langzaam maar zeker in de behoefte om te verzoenen. Ik besefte dat er door met elkaar te praten en naar elkaar te luisteren meer te bereiken is dan door (zowel figuurlijk als feitelijk) de wapens te trekken. Ik ging ook lesgeven aan studenten van de opleiding Sociaal Juridische Dienstverlening van Hogeschool Utrecht, omdat ik jonge mensen de beginselen van de rechtvaardige rechtsstaat wilde bijbrengen. Toen ik bij een groep eerstejaars de stelling  opwierp dat wij met zijn allen blij moeten zijn met het feit dat we belasting mogen betalen, werd ik uitgejouwd. Wat voelde het heerlijk toen na een discussie van zo’n twintig minuten toch een paar studenten het met mij eens waren!

En nu ben ik gemeentebestuurder. Ik ben nog steeds maatschappijkritisch en dat hoop ik ook te blijven. Maar nu vanaf de andere kant van de tafel. De overheid waartegen ik als jonge sociaal advocaat ten strijde trok, daar maak ik nu zelf deel van uit. Als gemeentebestuurder heb ik invloed, als gemeentebestuurder bepaal ik (zij het gedeeltelijk, zéér gedeeltelijk!) wat er gebeurt. Er wordt van mij verwacht dat ik knopen doorhak, beslissingen neem. Beslissingen waarmee ik soms niet iedereen tevreden kan stellen. Belangen kunnen botsen en dan is het aan mij om iedereen zo veel mogelijk recht te doen. Die keuzes zijn niet altijd gemakkelijk.

Een van de vele verleidingen waarmee macht en invloed gepaard gaan is hoogmoed. Het idee dat je – vanwege het simpele feit dat je invloed hebt – ook de waarheid in pacht zou hebben. Dat is natuurlijk een misvatting. Ik ben daar erg alert op en doe mijn uiterste best om, binnen de invloed die ik kan en moet uitoefenen, een open oor te houden voor de visies en meningen van anderen.

Dat moet lukken, want dat is precies wat ik tijdens de vele discussies in mijn jeugd heb geleerd: naar de ander luisteren, dat afzetten tegen mijn eigen ideeën en op grond daarvan een weloverwogen mening vormen. Ik zal mijn uiterste best doen om deze houding, gecombineerd met de kerstwaarde uit mijn opvoeding om op zoek te gaan naar het Grote in het Kleine, vast te houden.

Ik wens u een hele fijne kerst!

Margreet Breukelaar, wethouder


GroenLinks blogt


Wilt u reageren?
Stuur GroenLinks een e-mail via onderstaande knop.




Blogarchief


Blijf op de hoogte

Ja, ik wil mails ontvangen van GroenLinks Baarn.
Naam

E-mailadres

Niet invullen
logo Groenlinks Baarn